باهاوس چه بود؟(۳)
27
جولای

باهاوس چه بود؟(۳)

ادامه مقاله باهاوس چه بود؟(۳) را در اینجا مشاهده میکنید:

سالهای آخر مدرسه لودویگ میس ون درووه و روهه به طور ریشه ای از رویکرد عملکردگرایانه مایر به سوی امکانات فضایی معماری،مدرنیته شدن صفحات به صورت آزاد و حتی مصالح لوکس و گران قیمت متمایل شدند.
میس وندرووهه در سال ۱۹۳۸ وارد شیکاگو شد.

این شهر جایی که او برای اولین بار برنامه درسی معماری موسسه تکنولوژی آرمور (امروزه موسسه فناوری ایلینوی شناخته می شود) را بازسازی کرد

 سپس دانشگاه را در کلمات فولادی، آجر و شیشه مجددا بازسازی کرد.

بر خلاف هر یک از ساختمان هایی که در آلمان ساخته بود .

بدین ترتیب باوهاس در طول عمر خود متلاشی شد،اما در زندگی پس از مرگش جهش چشمگیری نمود.

در انتها باوهاوس مدرسه ای بد که هرگز به یک سبک استاتیک و به صورت یک حرکت واحد حرکت نکرد.

در اهمیت باهاوس هیچ شکی نیست .

اما در جشن باهاوس کاری که ما هم انجام می دهیم(برجسته کردن تأثیرات فضا و زمان) –

به ما درکی از آنچه که مدرسه بدست آورده است،می دهد. چالش هایی که با آن روبرو شده اند و تأثیرات  آنها بعد از ۸۵ سال از بسته شدن آن نیز ادامه پیدا کرد.
باهاوس یکی از قوی ترین بیانات را به این عنوان که که طراحی همه چیز است بوجود آورد.

این مکتب به طریقی به عنوان سفارت طراحی مدرنیست خدمت کرد.

اما موفقیت آن اغلب منجر به کاهش درک مااز ارتباط غنی جنبش های هنری است که مدرسه خود به تنهایی باعث پیشرفت های متنوعی که به الهام بخشیدن مدرسه کمک کرده، شده است.

در بدترین حالت، باهاوس به سبکی ساده تبدیل شده است.

احساسی سطحی که اطلاعات مربوط به برچسب ها، علامت های تجاری و مد را نمایش می دهد.

گریپوس و همکارانش این تفکر را به رسمیت شناختند .

از این موضوع متأثر شدند و ادعا می کردند که طرح های آنها از پذیرش عملکردگرایی از مصالح مدرن به صورت خالص و در پاسخ به خواسته های زندگی مدرن است

و چیزی بیشتر نیست.

نویسنده در صفحات ارگان خانه دراین باره نوشت:

“نه به سبک باهاوس و نه به مد باهاوس“، همچنین نوشت “تکرار برچسب زدن سبک های مدرن باید تمام شود.”

اما آنها با فروش محصولات با برچسب مارک دار “دساوو باهاوس” خود را خراب کردند.

برای نمونه ازبین بردن زیبایی های افراطی کلاسیک –  خطوط در  کاغذ دیواری، محصولات روزمره با تعداد کم که قیمت آنها سریعا آنها را تبدیل به کالاهای لوکس تبدیل کرد.
ارنست مالاج منتقد نوشت:

همانطور که باهاوس مفهوم سبک و مد را رد کرد،

اما نمیتواند به زایش ادراک بپردازد که باعث ایجاد یک تصویر صوتی یکپارچه و قابل شناسایی شده است.

باهاوس چه بود؟(۳)
what was bauhaus chair fluid geometry

خانه ها با شیشه های فراوان و فلزات درخشان، از اشکال باهاوس است.

همین امر در مورد بهداشت خانه بدون جو خانه نیز صدق می کند:

سبک باهاوس شامل این چینن چیزهایی است:

لامپ با پوشش بدنه نیکلی و صفحه ی شیشه ای مات به عنوان لامپ

مکعب ها در تصاویر پس زمینه.
نبودن هیچ نقاشی بر روی دیوار.
نقاشی های غیرقابل درک بر روی دیوار
چاپ با حروف الفبا

نوشتن همه الفبا با حروف کوچک 
یا همه چیز  باحروف بزرگ نوشته شود.

با هر دو شیوه رد کردن، زمانی که می توان آن را به حالت مدرن تبدیل کرد

 زیبایی شناختی را که به وضوح توسط طرفداران و مفسران به درستی آن را کاهش داده است، نشان داد.

باهاوس اطمینان می دهد که میراث آن عملا پذیرفته شده و تقریبا به طور گسترده ای درک نمی شود.

به عنوان نقاش و طراح تئاتر آستارا اسکار شلمر در مورد زیبایی شناسی در حال ظهور مدرسه در سال ۱۹۲۹ میگوید:

“سبک باهاوس در همه جا یافت می شود،

هنوز هم رشته هایی با ارتباط قوی با مسائل روز وجود دارد –

به عنوان مثال علاقه مایر به انرژی های خورشیدی.

اما این شامل پذیرفتن این موضوع است که ما هنوز هم از باهاوس یاد می گیریم،

با این تفاوت که اگر قبول کنیم آن ممکن است کاملا متفاوت از چیزی شبیه آنچه که تام ولف چند سال پیش منتشر کرد ، باشد.

 

برای مشاهده قسمت اول مقاله  اینجا را کلیک کنید.

 

برای مشاهده قسمت قبلی مقاله باهاوس چه بود؟(۳)  اینجا را کلیک کنید.

برای مشاهده مقاله اصلی این متن را مشاهده کنید:

https://www.nytimes.com/2019/04/30/opinion