22
ژوئن

گریپیوس مؤسس مکتب باهاوس و یا مبتکری با استعداد بود؟

گریپیوس مؤسس مکتب باهاوس و یا مبتکری با استعداد بود؟

 

والتر و ایزه گریپوس چندسال بعد از ازدواجشان در سال ۱۹۲۳

گریپوس مردی که باهاوس را ساخته “

نوشته شده توسط فیونا مک کارتی

والتر گروپیوس همیشه به نظر می رسید قدیمی ترین مرد باهاوس است.
میس وندرووهه طراح آسمان خراش ویکویچ و ساختمان دارای سنگ مرمر یکپارچه در آمریکا است.
مارسل برور نیز طراح سقف پروانه در حال بال زدن و صندلی به شکل قوطی کنسرو بوده که پشت میز ناهارخوری هر معماری بود.
سبک و سیاق طراحی های گریپیوس بسیار خشک تر هست – سقف های تخت، زوایای شیشه ای و …

مردم حتی در زمان حال نیز کاملا به مجموعه اشکال مدرنیستی وی جذب می شوند. وی حتی آخرین تلاش خود را در اثر آسمان خراش پان منم در منهتن کرد ( درب منشور وار آن در خیابان پارک نیویورک است) که آنچنان که باید مورد توجه قرار نگرفت.

یونا مک کارتی، نویسنده کتاب های قبلی درباره معماران : لرد بایرون، اریک گیل و ویلیام موریس،در مقدمه کتابش درباره تصویر گریپیوس مردی که باوهاوس را ساخته است اینطور بیان می کند که ” حداقل کاری که من می توانم انجام دهم این است که من باید از اسطوره ام با این تصور که وی در زندگیش فردی کاملاً اصولی و خسته کننده بوده است مقابله کنم .”

آلما مالر، اولین همسر گریپیوس، در خاطراتش در کتاب” از باوهاوس تا خانه ما” نوشته است ، برای توصیفات شخصیتیش باید بگویم من او را سرزنش میکنم زیرا که جا پای تام ولف گذاشته است. ” مک کارتی متوجه می شود که گریپیوس کمی متفاوت از چیزی که بقیه فکر میکنند است ، به عنوان یک زندگینامه نویس میگوید : “من او را از بسیاری جهات بی باک رمانتیک و خوش بین و قهرمانی بازمانده از دوران گذشته می بینم .او اینگونه می نویسد که ” در نتیجه، از نظر من مسایل جنسی گریپیوس بسیار بی اهمیت بوده است .”

 

عنوان مقاله دارای دو معنا است. گریپیوس، متولد برلین در سال ۱۸۸۳، ساختمان مسقف، ساختمان شیشه ای در دساوو و مدرسه طراحی مدرن که در باوهاوس جای گرفته است را ساخته است. در باوهاوس، هنر و صنایع دستی جمع شدند و دانش آموزان از طریق ساختن و با تمرینات ساده درقالب فرم، مواد ، رنگ و مقالات معروف درباره طراحی مدرن، از جمله صندلی  با لوله استیل برور، طناب آلبرز،کتاب جامع کوچک هربرت بایر آموزش دیدند.

بر روی جلد، گرپپیوس کنار آدولف میر یک نمایش از ورودشان بر روی تریبون مسابقه برج شیکاگو در سال ۱۹۲۲،در کنار یک مجموعه جالب جعبه های مربعی به هم متصل شده، پروژه بالکن طراحی شده به صورت نامتقارن و ‍پروژه بازگشت به نقطه صفر تاریخ ایستاده که اگر ساخته شده بود، اولین برج با طراحی بین المللی در آمریکا می شد. (که به جای آن باید برای ساختمان PSFS که در سال ۱۹۳۲ در فیلادلفیا ساخته شد منتظر می ماندیم.)

این عکس حالت معماری کلاسیک را نمایش می دهد: انسان و آسمان خراش به عنوان دوقلوها،که دومی مرگی آشکارا برای دوره معماری کلاسیک است.

برای مشاهده متن اصلی مقاله به سایت https://www.nytimes.com/2019/05/24/books/review/fiona-maccarthy-مراجعه فرمایید.